دیگر کبوتران همه می دانند احوال این کلاغ سیه رو را
من گرگِ قصه های کسی هستم با من چه کار ضامنِ  آهو را

ای حلقه ی غلامیِ تان در گوش تو معدنِ طلای خراسانی
با این وجود نذر تو خواهد کرد مادربزرگ چند النگو را

عاشق دل اش خوش ست به لبخندی زائر دل اش به پنجره ی فولاد
آن قدر گریه کرد که فهمیدند این خیلِ بی شمار، غمِ او را

چشمان من دخیلِ خراسان ست آن قدر گریه می کنم آن گونه ...
آن گونه که نگاه کنند امشب انبوهِ زائرانِ تو این سو را

مشهد گلی ست سرسبدِ گل ها دیگر به رشت بازنخواهم گشت
آدم که می رسد به گلِ نرگس از یاد می برد گلِ شب بو را

*آرش پورعلیزاده ـ رشت