رايحه وصال

وابسته به کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز

 

مشخصه های يک غزل (3)

۵- غزل مضمونی:

 شاعران اين سبک می کوشيدند که در هر بيت و گاهی در هر مصرع مضمونی نو و ظريف را عرضه کنند. پيروان سبک غزل هندی از اين دسته اند. چنين شگردی را در شعر شاعرانی چون خاقانی و حافظ نيز می توان يافت و کسانی چون صائب، تبريزی کليم کاشانی و بيدل دهلوی آن را به کمال رساندند.

نمونه ای از غزل مضمونی از ديوان صائب تبريزی :

 

ز آه سرد پروا نيست عشاق بلا کش را

کند بر دود، صبر آن کس که می افروزد آتش را

 

فلک با مردمی ممتاز خصمی بيشتر دارد

کمان اول کند آواره روی تير سرکش را

 

به فرياد سپند ما در اين محفل که پردازد

که اخگر در گريبان است از روی تو آتش را

 

اگر روشن دلی راه صفا پيش آر با گردون

که چون شبنم سفر آسان بود جانهای بی غش را

 

دوام عشق می خواهی نکن با وصل آميزش

که آب زندگی هم می کند خاموش آتش را

 

به نور دل توان از ظلمت هستی برون آمد

علاجی نيست جز بيداری اين خواب مشوش را

 

از آن با وسعت مشرب ز مذهب ساختم صائب

که يک آهوی وحشی نيست اين صحرای دلکش را

 

 

رايحه وصال آمادگی دارد تا اشعار شما را نقد کند و به

سئوالات ادبی شما پاسخ بدهد. علاقه مندان می توانند

 با yaass_a110@yahoo.com  مکاتبه نمايند.

 

 

ادامه دارد . . .

  
نویسنده : رهپويان وصال yaass_a110 ; ساعت ٩:٢٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ شهریور ۱۳۸۳
تگ ها :