رايحه وصال

وابسته به کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز

 

 

مشخصه های يک غزل (۲)

 

۲- غزل عارفانه : هر چند غزل جايگاه طرح انديشه نيست اما سايه های تفکر شاعر را بر سر خود دارد. غزل عارفانه نيز حکايت عشق و سوز و گداز است اما در اينجا معشوق زمينی نيست. هر چند در مواردی نيز شاعر هر دو جنبه عشق زمینی و آسمانی را در نظر دارد. می، زلف، خال، ساقی، ميخانه و . . . . از واژگان نمادينی هستند که در غزل عارفانه بکار رفته اند.

 

۳- غزل قلندرانه : اين قبيل غزل در وصف باده نوشی و تعريض و کنايه به زهاد دروغين و گاهی صوفيه است. این جريان پا به پای شعر عرفانی باليده و در ديوان حافظ به اوج خود رسيده است:

 

بيا که رونق اين کارخانه کم نشود

به زهد همچو توئی يا به فسق همچو منی

 

۴-  غزل تعليمی : گاه شاعر برای بيان پند يا آموزش نکته ای از قالب غزل استفاده می کند. گر چه قالبهای مثنوی و قطعه برای بيان اين منظور مناسبترند. اين نمونه غزل را در آثار سعدی ميتوان يافت:

 

اگر لذت ترک لذت بدانی

دگر شهوت نفس لذت نخوانی

 

ادامه دارد . . . .  

 

 رايحه وصال آمادگی دارد تا اشعار شما را نقد کند و به

سئوالات ادبی شما پاسخ بدهد. علاقه مندان می توانند

 با yaass_a110@yahoo.com  مکاتبه نمايند.

 

  
نویسنده : رهپويان وصال yaass_a110 ; ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ روز شنبه ۳۱ امرداد ۱۳۸۳
تگ ها :