اي صاحب باران نوازش ، با كدامين رنگها
لحظه های دلتنگي ام را نقاشي كنم كه
تو را به فكر آمدن بيندازد و با كدامين نت ها
آواي تنهايي ام را بنوازم كه خويشتن را براي
مرهم و محرم بودن آماده سازي؟ سكوت
شبهاي انتظار گر چه دل انگيز است اما
با تو بودن وصفي ست وصف ناشدني!
نمي دانم گله هاي غربت دل را با كدامين
قاصدك به كويت راهي سازم كه با مژده ي
وصلت اجاق منجمد اين شقايق داغديده را
آتش شوي؟ .........
yaass_110
برچسب ها :
ارسال در تاريخ پنجشنبه ٧ خرداد ۱۳۸۳ توسط رهپويان وصال yaass_a110
نظرات شما ()