ناشناس مهربان کوچه باغهای دلم کی می آيي؟ منتظرت هستم و قلبم را آماده ی قدوم مبارکت کرده ام. اقاقيهای دلم به عشق تو سر سجده بر آستان آب فرود می آورند و اطلسيهای قلبم منتظر ديدار تو هستند. پروانه های خيالم گرد شمع ياد تو می گردند و بال های خود را بر آتش عشق تو می سايند تا شايد ذره ای از عشق تو گل وجود آنها را بسوزاند و آنان سر مست از آتش عشق تو ،باده ی مهر و ولا سر کشند.

ناشناس مهربان! كي مي آيي تا لاله هاي خونين ، حرفهاي دلشان را با تو بگويند و كبوتران شكسته بال در قفس ، در هواي كوي تو پرواز كنند؟

مي دانم كه خوب مي داني كه هزاران هزار قلب عاشق چشم انتظار آمدنت هستند . مي دانم كه چهره ي علي گونه ات هنگامي كه ظهور كند در جهان غوغايي به پا مي شود و هيچ نمي ماند از اين دنيا، جز مهر و ايمان و اطاعت.

يا مولا! درخواست ياري مظلومان را اجابت كن و قدم بگذار و ظهور كن در اين دنياي پر از خون و دروغ و تزوير ، و براي انسانيت آزادي و عدالت را به ارمغان بياور، كه همه منتظر تو هستند و هم صدا با دل من مي گويند: