رايحه وصال

وابسته به کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز

 

به مناسبت رفتن كاروان كانون رهپويان وصال شيراز به مشهد مقدس دو شعر  به همراه نقد آن تقديم مي كنيم به ساحت مقدس امام رضا (ع) .

 

دو تا،دوباره دو تا خط؛ دو تا که می آيند

دو تا مسافر كرب و بلا كه مي آيند

دو تا كه دورتر از دور لانه ساخته اند

براي ديدنت اي آشنا كه مي آيند

برای دانه برای تنفس خورشيد

به شوق توست، به صحن و سرا كه مي آيند

هميشه از پس آن گنبد طلايي رنگ

اسير چشم سياهت رها كه مي آيند

بمان كه نذر كنم پيش چشمت آهو را

غريب مثل خودت، بی صدا؛ که می آيند

مرا هميشه كبوتر ببين كبوتر جلد

يكي از آنهمه خط

                      آن دو

                          تا كه مي آيند

 

 

 

مرا ببند مگر تو دعا نكردي كه . . .

به چشم هات مرا مبتلا نكردي كه . . .

 

تو مهربانتر از آني كه التماس كنم

كدام حاجتمان را دوا نكردي كه ؟! . . .

 

اگر چه سبز در اين سرزمين دخت كم است . . .

نگو براي من آتش به پا نكردي كه . . .

 

حريم توست اگر امن ماندن است اين واد

كدام معجره را با عصا نكردي كه ؟! . . .

 

چقدر خسته ام آهو شدن چقدر كم است

اسير چشم سياهت مرا نكردي كه

 

مرا اسير چه كردي به بند راضي كن

مرا ببند مگر تو دعا نكردي كه ؟

 

سميه ترابي

 

زبان اين دو شعر زبان امروزي است و جاي تقدير دارد.

قافيه هاي انتخاب شده قافيه هاي خوبي است و رديف هاي بكري است . غزل اول : در بيت دوم و چهارم ارتباط بين مصرع ها كم مي باشد و خوب چفت و بست نشده اند.

غزل دوم : در بيت چهارم بجاي سرزمين از كلمه واد استفاه شده است كه يك كلمه عربي است و در شعر فارسي بهتر است از كلمات عربي استفاده نشود. مضافاً وقتي در مصرع بعدي به عصاي حضرت موسي اشاره مي شود خيلي گنگ و مبهم است و ارتباط با مصرع بعدي كم است . مصرع دوم بيت چهارم زيبا نيست و پيشنهاد مي شود اين بيت حذف شود.

در مجموع اين شعر رديف تازه اي كه دارد بعضي از نقاط ضعف ادبي را مي پوشاند.

 

yaass_110

  
نویسنده : رهپويان وصال yaass_a110 ; ساعت ۸:۳۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٢
تگ ها :