ای آفریدگار سعی و سکوت و سخاوت!
پاهایم در گِل مانده اند. گْل احساسم پژمده شده است.
چشم هایم را در مسیر گناه گم کرده ام.
زبانم ... آه، زبانم دروازه اشتباهاتم شده است.
راه را نمی دانم، فانوسی برایم بفرست تا تاریکی های قلبم را روشنی بخشد.

ای آفریننده کوه های آرام و دریاهای متلاطم!
طناب غرور دست و پایم را بسته است،
تیغ های گناه در تنم فرو رفته اند؛ 
با این حال نبضم همچنان تو را صدا می زند!
الهی!
نیمی فرشته ام و نیمی شیطان؛
                                       حال خوشم را به من برگردان!