شروع

* فرحناز کامران محمدی

هر جا که شب تمام شود . . . ابتدای توست

 خورشید سهم کوچکی از روشنای توست

گفتی : تمام هستی ام ، از عشق شهپری است 

 این بال هم به وسعت پروازهای توست

بانو غزل ! به خاطر این دل نمی ببار

 بارارن ، حضور ممتد و بی انتهای توست

بانو غزل ! تمام خودم را شکسته ام

 راهی که من گزیده امش . . . جای پای توست

از پا نشستن است نصیب صبوری ام

می دانم ایستاده شکستن برای توست

هرگز نفس به گرد حضورت نمی رسد

 این هیمنه ، حضور رفیع و رهای توست

شب ،

   شعله ،

       شوق ،

           عشق ،

                شهامت

                    و . . . نقطه چین

                     این ها همه شروعِ منِ مبتلایِ توست