تو را با ۱۸ بهار می شناسم

تو را ای حلقه اتصال رسالت و امامت

ای مدار و محور ولایت و

ای قطب عصمت و طهارت با «یاس» می شناسم...و با «یاسین»

با گلاب و اشک و آب

با درد و بردباری،

با شعب ابی طالب

با دستان کوچکی که تیمار زخمهای پدر بود

با «یریدالله لیذهب عنکم الرجس . . .» 

با آیت «هل اتی» و «طه» و «یطعمون الطعام علی حبه . . .» 

با « انا اعطیناک الکوثر » و «لااسئلکم علیه   اجراً . . .»

با کوچه های خاموش مدینه 

با دفاع از همسر و مولایت . . . ای مدافع حریم ولایت!

با پهلوی کبود و شکسته 

با صورت نیلی و سیلی نامردان 

با «در»ی شکسته و سوخته 

با دو سه ماه سوگواری پدر و پیامبر

تو را با هیجده بهار می شناسم، آن هجده بهاری که منت خدا بر آسمانها و زمین بود و هر چه حیات و طراوت در خلقت و کائنات است ریزه خوار همان هجده بهار است.

... و آن هجده بهار اگر بهار بود که هست بهاران دیگر را طفیلی آن می شمارم . . .

تو بوسه پیامبر هستی بر ملکوت مجسم در زمین. دستمان را بگیر!