***
(روز-خارجی)
وروسری رها در آسمان
کفشهای خسته ای که می دود دوان دوان
سیب نیم خورده ای رها میان جوی آب
چشمهای دختری گرسنه در پی اش روان
(کات)
بعد روسری که دستمال می شود
چارراه / شیشه/ دستمال/ بغض/ درد نان
دستهای کودکی به رنگ شهر دود نیز
واکس می زند به کفشهای دختری جوان
(کات)
بعد حجمهای آهنی صدای بوق
باز باز می شود دری به سوی لامکان
-:هی جیگر مسیر آخرت کجاس؟!
دختری که می رسد به انتهای داستان
(کات)
پاره های روسری میان جوی آب
هرچه می روم نمی رسم به آخرین پلان