چشمه هاي خروشان تو را مي شناسند

موج هاي پريشان تو را مي شناسند

پرسش تشنگي را تو آبي، جوابي

ريگ هاي بيابان تو را مي شناسند

نام تو رخصت رويش است و طراوت

زين سبب برگ و باران تو را مي شناسند

هم تو گل هاي اين باغ را مي شناسي

هم تمام شهيدان تو را مي شناسند

از نشابور با موجي از " لا " گذشتي

اي كه امواج طوفان تو را مي شناسند

بوي توحيد مشروط بر بودن توست

اي كه آيات قرآن تو را مي شناسند

گرچه روي از همه خلق پوشيده داري

آي پيداي پنهان، تو را مي شناسند

اينك اي خوب فصل غريبي سرآمد

چون تمام غريبان تو را مي شناسند

كاش من هم عبور تو را ديده بودم

كوچه هاي خراسان تو را مي شناسند