دست تو باز می کند پنجره هاي بسته را

هم تو سلام مي كني رهگذران خسته را

دو باره پاك كردم و به روي رف گذاشتم

آينه ی قديمي غبار غم نشسته را

پنجره بي قرار تو كوچه در انتظار تو

تا كه كند نثار تو لاله ی دسته دسته را

شب به سحر رسانده ام ديده به ره نشانده ام

چشم به راه مانده ام جمعه عهد بسته را

اين دل صاف كم كمك شدست سطحي از ترك

آه شكسته تر مخواه آينه شكسته را...

*سهيل محمودي