تو آسمان منی من پرنده ام آقا

به روی بال من آغوش خويش را بگشا

که کوچ کرده ام از سرد سيری تشويش

به گرمسيری دل انگيز گنبدت مولا

گذشته ام من از انبوه جنگل ترديد

و حجم خشک نفس گيری بيابان ها

غريب تر ز مسافر، غريب تر ز غروب

کشانده مهر تو ای خوب تا کجا ما را

رسيده ام لب ايوان، نگاه من ابری

شکوه گنبد خورشيد گونه ات پيدا

کنون به وسعت جغرافيايی دلتنگی

 نشسته ام بزنم باز دل به اين دريا

کوير تجربه تلخ لحظه های من است

تو مثل جاری آبی بر اين عطش، اما

پروانه نجاتی