ظهر عاشورا تموم کائنات
خیره موندن به زمین کربلا

انگاری آسمونا حلقه شدن
برا سرخی نگین کربلا
***

آره، این حسینه، اون که گریه کرد
روی نعش اکبرش آروم و تلخ

نه فقط برای قد‌ّ جوونش
برای جوونای عراق و بلخ
***

آره این حسینه، اونی که دلش
خم بهترین و برترین میه

نمی‌فهمه اینو پاره سنگی که
شیکمش تنور گندوم ریه
***

نیزه‌هایی که حسینو زخمی کرد
حالا بمب‌افکنا رو سوار شدن

حالا با موشکا آتیش می‌ریزن
اونا که خیمه‌ها رو آتیش زدن
***

مؤمن اونیه که تا جوونی داره
مونده قلدر و یاغی نمی‌شه

مرگه زندگی با ذل‍ّت برا ما
اینه حرف کربلا تا همیشه
***

دل شیعه دغلا رو می‌شناسه
هر چی‌ام لاپوشونی کنن براش

می‌دونه که «پوچ یا پوچه» بازیا
هسته هستی رو می‌شکافه نگاش
***

تو دل هر ذر‌ّه‌ای یه رودخونه‌اس
که یزیدیا جلو اون وایسادن

ماها چون برا حسین خیمه زدیم
نمی‌خوان به بچه‌هامون آب بدن
***

مرگه زندگی با ذل‍ّت برا ما
اینو حنجرای خونی می‌خونن

رمز سق‍ّاهامون اسم عباسه
اونا که فراتو بستن بدونن