باز هم محرم ...

اما...

چه غمه غربتی است غدیر رفت و عاشورا آمد .

  زینب برادرش را می خواند ، اسارت با او معنا شد .

 و علی اکبر حق پسر بودن ادا می کند...

  قاسم می گوید عمویه من است و می جنگد ...

اما ... اما علی اصغر را چه شد ... لالایی برایش می خواندند ... توان گریه کردن هم نداشت  ...

 آخر شیر نخورده بود ... شیر بهانه بود یا نبود ...

کاش آن ملعون می دانست به بچه ی شیر خواره تیر  ، نمی دهند آن هم زمانی که بر روی دستان پدر است ...

برادر حسین علیه السلام را هم که ... می شناختند ! نمیدانم شاید نمی دانستند او کیست

 که اگر نامش را ببریم ... 

 امیرالمومنین ، ام البنین ... به او فرموده بودند که هوایه حسین را داشته باش

غیرت تو تا ابد تا قیامت .

رقیه باز هم به دنبال پدر ... شکایت نمی کند ... به خدا شکایت نمی کند  ...  پدر منو زدند ...  نه فقط می گه عمه ام رو زدن ...   پدر ...

و چه گذشت و ما نمی دانیم که امام زمان ما اینطور می فرمایند که :

فَلَئِن اَخَّرتنی الدُّهورُ  وَ عاقَنی عَن نَصرِک و ... فَلِأَ ندُبَنَّکَ صباحاً و مسائاً و لَأَبکِیَنَّ لَکَ بَدَلَ الدُّمُوع دَما.

اگر زمانه مرا به تأخیر انداخت و مقدارت الهی مرا از یاری تو بازداشت و ... (در عوض) صبح و شام بر تو گریه می کنم و بجای اشک برای تو خون گریه می کنم.

برچسب ها :

تقديم به امام علي (ع) و غدير

دستي به هوا رفت و دو پيمانه به هم خورد

در لحظة «مي» نظم دوتا شانه به هم خورد

دستور رسيد از تَهِ مجلس به تسلسل

پيمانة «مي» تا سرِ ميخانه به هم خورد

دستي به هوا رفت و به تاييد همان دست

دست همة قوم صميمانه به هم خورد

«لَبَيك علي» قطرة باران به زمين ريخت

"لَبَيك علي"  نور و تن دانه به هم خورد

يك روز گذشت و شب مستي به‌سرآمد

يعني سرِسنگ و سرِديوانه به هم خورد

پس باده پريد از سرمستان‌و پس از آن

بادي نوزيد و درِ يك خانه به هم خورد